The Temple of Princess Eight Treasures (Bā Bǎo Gōngzhū) in Taiwan originates from the legend of a Dutch woman who arrived on the island aboard a Dutch East India Company (VOC) ship. As story has it, upon expressing her longing to return home, local villagers burned a wooden vessel in a ritual send-off to usher her back across the sea.

Developed during a residency at Witte Rook’s 49m² site in Zaartpark, Breda, this project attempts to carve out a place of belonging for this displaced female deity within the Dutch landscape. The artistic process unfolds as an organic synthesis of material gathering and natural transformation: sweet potatoes are cultivated in jute sacks, while a makeshift shrine is erected using wild grass, branches, mole-heaved soil, and clay gathered from across the canal, all bound together with orange cord. Over the course of the residency, the structure was continuously reshaped by external interventions—a lawnmower’s path, an anonymous intrusion, and the unrelenting rain.

On the final day, the artist presented her narrative in Dutch alongside seven illustrations, performatively singing the national anthem Wilhelmus before lifting the shrine in a gesture of departure. Following the ritual, the soil and flora were left behind, permanently embedding the story into the terrain.


台灣的「八寶公主廟」，源於一位搭乘荷蘭東印度公司（VOC）船隻登陸的荷蘭女子傳說。因其深切的歸鄉心願，當地村民遂以燒王船的儀式將她送回遠方。本專案於布雷達 Zaartpark 的 49m² 駐村空間展開，試圖在荷蘭在地語境中，為這位流離的女性神祇重新營造棲身之所。創作過程結合了物質採集與自然演變：以麻布袋種植番薯，利用雜草、樹枝、鼴鼠掘出的鬆土，以及跨越運河採取的黏土構築祠堂，並以橘色繩索相繫。這座結構隨後經歷了除草機的介入、無名者的侵擾與風雨的洗禮，呈現出有機且動態的演變過程。最終呈現當天，我以荷蘭語講述其傳奇，輔以七幅畫作、國歌〈Wilhelmus〉的演唱，以及抬起船的儀式作為結尾。

Prinses en zee
Aan de kust van Taiwan stierf een vrouw.
Mensen zeiden dat ze lang geleden met een schip van de VOC naar
het eiland kwam.
Mensen zeiden dat ze een prinses uit Nederland was.
Niemand wist wie ze was.
Ze werd een geest.
De Nederlanders kwamen.
Ze stuurden de Spanjaarden weg.
Met de Nederlanders kwamen mensen uit China naar het eiland.
Later kwamen nieuwe heersers uit China.
De Japanners kwamen.
Ze gingen weer weg.
De vlaggen kwamen en gingen.
Langzaam werden de mensen op het eiland Taiwanezen.
Iedereen kwam en ging.
Alleen de prinses bleef.

Zij bleef.
Zij bleef.
Zij bleef.
De mensen in Taiwan bouwden een tempel voor haar.
Ze gaven haar koffie.
Ze gaven haar rode wijn.
Soms hielden ze van haar.
Soms waren ze bang voor haar.
Op een dag sprak iemand met de stem van de prinses.
‘Ik kom terug voor wraak,’ zei ze.
De mensen hielden een groot ritueel.
De lucht werd rood.
Was ze een godin?
Of een geest zonder rust?
Niemand wist het.
De mensen verbrandden een houten boot.
Met die boot stuurden ze haar naar huis.
In hetzelfde jaar, ver weg bij Texel, vonden mensen een jurk in een
oud schip onder water.
Hoorden deze twee verhalen bij elkaar?
Niemand wist het.

3

一位女神立於森林之中。 一截樹樁，如女子般曼妙地彎曲。

在她周圍，其他樹樁 圍成一個沉默的圓圈—— 那些守衛、姐妹與見證者。

森林選擇了她的形狀， 我們選擇了她的故事。

4

被砍伐的樹木成了供桌， 它們承載著松果與落石。

雨水浸透了傷口， 接著苔蘚到來——隨後是真菌。

被砍伐的成了搖籃， 死亡溫柔地摺疊進新生。

5

他帶著雷鳴而來。 在他出現之前，樹木已在戰慄。

包裹在黑色盔甲中， 鉻製的骨骼，皮革般的皮膚—— 一隻由燃油與喧囂製成的甲蟲。

他沒有留下供品。 只留下破裂的餘音。

6

一扇窗，歪斜如一個問句。

在它之下，紅色的字跡被雨水沖刷。 那曾是為新家塗抹的祝福。

字跡已褪，故事留存。

廟宇是一個空間 容納著我們所盼望的事物。

如同那座被廢棄的礦坑。

不為祈禱，只為那道未來的微光。

我的廟宇空無一物，除了空氣與願望。